Wanneer een vezelverbinding donker wordt, is de eerste vraag meestal de eenvoudigste: waar zit de breuk precies? Een optische tijddomeinreflectometer kan dat vanaf een afstand beantwoorden, maar het is niet altijd het eerste gereedschap waar een technicus naar grijpt. Vaak is de snelste controle een visuele foutlocator — een gereedschap ter grootte van een pen dat helder rood licht van 650 nm de vezel in stuurt, zodat de fout zelf als een gloeiende plek zichtbaar wordt, vaak dwars door de kabelmantel heen. Er is geen trace om te interpreteren en geen instelling om te configureren.

Hoe de test met rood licht werkt

Een visuele foutlocator (VFL) zoals de K-V10 is een gereedschap in penstijl dat een helder rood licht van 10 mW in de vezel uitzendt. Het sluit aan via een universele connector van 2.5 mm, die past op de FC-, SC- en ST-connectoren die algemeen op patchkabels en veldafmontages voorkomen, en het werkt op zowel singlemode- als multimodevezel. Dat maakt het tot een eerste controle voor algemeen gebruik, in plaats van een gereedschap dat aan één kabeltype of één connectorstijl is gebonden.

De K-V10 biedt twee modi. Continue golf (CW) geeft een constante straal voor een snelle controle: aansluiten, kijken en verdergaan. De Glint-modus pulseert het licht met 2 Hz, wat gemakkelijker te zien is over een langere afstand of in een helderdere omgeving, omdat het knipperende punt het oog trekt.

Nog één gewoonte doet ertoe voordat de test begint: kijk nooit rechtstreeks in het licht dat uit de pen of uit het verre uiteinde van de vezel komt. De straal is bewust helder, en de veilige manier om het resultaat af te lezen is naar de kabelmantel en de connector te kijken, niet in de bron.

De controle in het veld uitvoeren

In de praktijk volgt de test een korte volgorde. Isoleer eerst de verdachte vezel, zodat u weet welke streng u test. Sluit de pen aan op één uiteinde, werk vervolgens langs het traject en let op de gloed: bij een breuk stroomt het licht naar buiten en verlicht het de mantel; bij een scherpe bocht verschijnt dezelfde lekkage waar de vezel wordt belast; bij een slechte connector concentreert de gloed zich op de verbinding. Markeer de plek, herstel deze, en test opnieuw om te bevestigen dat de gloed weg is.

Dezelfde techniek dient ook als continuïteits- en identificatiecontrole. Schijn het licht in één uiteinde van een patchkabel en het verre uiteinde zou moeten gloeien — als dat niet zo is, is de kabel zelf verdacht. Wanneer meerdere vezels zonder etiket samen lopen, identificeert het voeden van het licht in één streng en kijken welk verre uiteinde oplicht de vezel van uiteinde tot uiteinde. Het is ook handig dicht bij een OTDR-lancering, waar de eigen puls van een reflectometer een fout kan maskeren die het rode licht duidelijk laat zien. Dim waar mogelijk de omgeving: in sterk daglicht maakt een beschaduwd stuk kabel een zwak lek veel gemakkelijker te zien.

Waar het rode licht stopt

Ondanks al zijn snelheid is een VFL een locator, geen meetinstrument — en het kennen van zijn grenzen voorkomt dat hij u misleidt. Het rode licht verzwakt naarmate het reist, dus het past bij korte trajecten, patchkabels, dropkabels en distributie binnenshuis, niet bij langeafstandstrajecten waar het licht eenvoudigweg opraakt voordat het de fout bereikt. Het vertelt u waar licht ontsnapt, maar niet hoeveel signaal er verloren gaat: een verbinding kan de test met rood licht doorstaan en toch op verlies falen, wat een klus is voor een vermogensmeter en, waar nodig, een OTDR.

Splitters en sterk vertakte netwerken zijn een andere grens. Elke splitsing verdeelt het licht, dus de gloed verzwakt snel voorbij een splitter, en een fout daarachter is mogelijk helemaal niet zichtbaar. In die gevallen verdient de VFL zijn plaats nog steeds op de afzonderlijke poten — elke tak op zichzelf testen — maar hij kan niet de hele boom in één keer overzien. Evenzo zal een vezel die in een ondoorzichtige buis verborgen zit haar gloed pas laten zien wanneer de kabel is blootgelegd.

Binnen die grenzen gebruikt, is de VFL een van de gereedschappen met de beste waarde in een veldset: zakformaat, werkend op twee AAA-batterijen, en in staat om een vaag "de verbinding ligt eruit" binnen enkele minuten om te zetten in een gemarkeerde plek op een kabel. Combineer hem met een vermogensmeter voor verliescontroles en een OTDR voor lange trajecten, en de meeste alledaagse fouten worden gevonden met eerst het goedkoopste gereedschap. Als uw ploegen nog steeds fouten zoeken door patchkabels te verwisselen en te hopen, is een locator in penstijl zoals de K-V10 visuele foutlocator een praktische plek om te beginnen — zie ook De rode pen die de breuk vindt: K-V10 visuele foutlocator. Vertel ons wat uw ploegen installeren en wij stellen een passende setlijst samen. Neem contact met ons op via het offerteformulier hieronder of mail naar silvia@licoom.com. EXW-fabrieksprijzen op aanvraag.